Genel En Hoşunuza Giden Şiir Dizeleri
- Konbuyu başlatan RedSkull
- Başlangıç tarihi
Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Ha sen söylemişsin ha ben ne farkeder ki
Aslında bir şiir ama biz daha çok şarkı (beste) olarak dinliyorum
Yazarı : Nazım Hikmet RAN
Başım köpük köpük bulut
İçim dışım deniz
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında
Aslında Cem Karaca söylüyor ama sözleri Nazım Hikmet'e ait
Yazarı : Nazım Hikmet RAN
Başım köpük köpük bulut
İçim dışım deniz
Ben bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında
Aslında Cem Karaca söylüyor ama sözleri Nazım Hikmet'e ait
Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu!
Düşüncemizin katlanması mı güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter! Demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Çünkü ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden.
Kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
Sevgisinin kepaze edilmesine
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa,
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanı?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden.
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.
-William Shakespeare
İnsanı bundan daha iyi anlatan bir şiir yoktur. Her okuduğumda bir değişik olurum.
Düşüncemizin katlanması mı güzel,
Zalim kaderin yumruklarına, oklarına
Yoksa diretip bela denizlerine karşı
Dur, yeter! Demesi mi?
Ölmek, uyumak sadece! Düşünün ki uyumakla yalnız
Bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırlar insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü!
Çünkü ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir uzun yaşamayı cehennem eden.
Kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
Sevgisinin kepaze edilmesine
Kanunların bu kadar yavaş
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine
Kötülere kul olmasına iyi insanın
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
Kim ister bütün bunlara katlanmak
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek
Ölümden sonraki bir şeyden korkmasa,
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa
Çektiklerine razı etmese insanı?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi:
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor
Yürekten gelenin doğal rengini.
Ve nice büyük, yiğitçe atılışlar
Yollarını değiştirip bu yüzden.
Bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.
-William Shakespeare
İnsanı bundan daha iyi anlatan bir şiir yoktur. Her okuduğumda bir değişik olurum.
Neşeye Övgü
"Sen ey tanrılar alevi ey eliziyum kızı,
Biz mabedine gideriz mest olmuş halde senin
Adetin ayırdığı şeyler hep sihrinde gizlenir
Daima kardeş olur insanlar gölgende senin
Medeniyet insanlığa güneş gibi nur saçar
Bilgimizin ışıkları karanlıkta yol açar
Bu yol bizi mutluluğun kucağına götürür
Neş’e ile bağlı dostluk insanlığı yürütür
Kardeş olun ey insanlar bunu ister tanrımız
Bu dünyada her şey geçer en son sana dost kalır
İnsanlığa doğruluğa göğsünü aç korkmadan
Hür doğmuştur insanoğlu hür yaşamak hakkıdır"
-Friedrich Schiller
Beethoven tarafından 9. senfoni olarak müziğe uyarlanmıştır. Beethoven tüm bu senfoniyi sağır bir durumdayken yazmıştır.
"Sen ey tanrılar alevi ey eliziyum kızı,
Biz mabedine gideriz mest olmuş halde senin
Adetin ayırdığı şeyler hep sihrinde gizlenir
Daima kardeş olur insanlar gölgende senin
Medeniyet insanlığa güneş gibi nur saçar
Bilgimizin ışıkları karanlıkta yol açar
Bu yol bizi mutluluğun kucağına götürür
Neş’e ile bağlı dostluk insanlığı yürütür
Kardeş olun ey insanlar bunu ister tanrımız
Bu dünyada her şey geçer en son sana dost kalır
İnsanlığa doğruluğa göğsünü aç korkmadan
Hür doğmuştur insanoğlu hür yaşamak hakkıdır"
-Friedrich Schiller
Beethoven tarafından 9. senfoni olarak müziğe uyarlanmıştır. Beethoven tüm bu senfoniyi sağır bir durumdayken yazmıştır.
- Tite Kubo, Bleach 21. Cilt Şiiri - Uçurumdaki Çiçek
- Tite Kubo, 50. Cilt Şiiri
- Dylan Thomas, Do not go gentle into that good night
[sup]Şu versiyonu da çok güzeldir. Anthony Hopkins çok güzel okuyor.[/sup]
[sup]
[/sup]
[sup]- Edgar Allan Poe'nun The Raven şiiri.[/sup]
James Earl Jones reyizin okuduğu hali çok iyi.
Elbette Christopher Lee reyizin versiyonunu atmamak da olmaz. Hatta daha iyi bile olabilir.
我々が岩壁の花を美しく思うのは
ware-ware ga ganpeki no hana o utsukushiku omou no wa
Uçurumdaki çiçeğin güzel olduğunu düşünürüz
我々が岩壁に足を止めてしまうからだ
ware-ware ga ganpeki ni ashi o tometeshimau kara da
çünkü korkumuz bizi onun kenarında durdurur
悚れ無き その花のように
osore naki sono hana no you ni
gökyüzüne doğru adım atmak yerine
空へと踏み出せずにいるからだ
sora he to fumidasezu iru kara da
o çiçek gibi.
ware-ware ga ganpeki no hana o utsukushiku omou no wa
Uçurumdaki çiçeğin güzel olduğunu düşünürüz
我々が岩壁に足を止めてしまうからだ
ware-ware ga ganpeki ni ashi o tometeshimau kara da
çünkü korkumuz bizi onun kenarında durdurur
悚れ無き その花のように
osore naki sono hana no you ni
gökyüzüne doğru adım atmak yerine
空へと踏み出せずにいるからだ
sora he to fumidasezu iru kara da
o çiçek gibi.
- Tite Kubo, 50. Cilt Şiiri
時は常に背後から迫り
toki wa tsune ni haigo kara semari
Zaman genellikle arkadan sokulur
唸りを上げて眼前に流れ去る
unari o agete ganzen ni nagare saru
Akıp giden ve alçalan bir çığlık yükseltir
—
踏み止まれ
fumi todomare
Yerini koru
時がお前を美しい過去へと押し流そうと
toki ga omae o utsukushii kako e to oshi nagasout
Zaman seni mutlu bir geçmişe sürüklemek
どれほど牙を剥こうとも
dore hodo kiba o mukou tomo
Ve pençelerini sökmek istese de
—
前を見るな
mae o miru na
İleriye bakma
お前の希望は背後に迫る
omae no kibou wa haigo no semaru
Umudun arkadan yaklaşır
冥冥たる濁流の中にしか無い
meimei taru dakuryuu no naka ni shikana
Çamurlu nehirde sadece karanlık var
toki wa tsune ni haigo kara semari
Zaman genellikle arkadan sokulur
唸りを上げて眼前に流れ去る
unari o agete ganzen ni nagare saru
Akıp giden ve alçalan bir çığlık yükseltir
—
踏み止まれ
fumi todomare
Yerini koru
時がお前を美しい過去へと押し流そうと
toki ga omae o utsukushii kako e to oshi nagasout
Zaman seni mutlu bir geçmişe sürüklemek
どれほど牙を剥こうとも
dore hodo kiba o mukou tomo
Ve pençelerini sökmek istese de
—
前を見るな
mae o miru na
İleriye bakma
お前の希望は背後に迫る
omae no kibou wa haigo no semaru
Umudun arkadan yaklaşır
冥冥たる濁流の中にしか無い
meimei taru dakuryuu no naka ni shikana
Çamurlu nehirde sadece karanlık var
- Dylan Thomas, Do not go gentle into that good night
Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.
Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.
Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.
Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.
And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.
Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.
Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.
Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.
And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.
[sup]Şu versiyonu da çok güzeldir. Anthony Hopkins çok güzel okuyor.[/sup]
[sup]
[sup]- Edgar Allan Poe'nun The Raven şiiri.[/sup]
Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
[sup]Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,[/sup]
[sup]While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,[/sup]
[sup]As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.[/sup]
[sup]"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door-[/sup]
[sup]Only this, and nothing more."[/sup]
[sup]Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,[/sup]
[sup]And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.[/sup]
[sup]Eagerly I wished the morrow;- vainly I had sought to borrow[/sup]
[sup]From my books surcease of sorrow- sorrow for the lost Lenore-[/sup]
[sup]For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-[/sup]
[sup]Nameless here for evermore.[/sup]
[sup]And the silken, sad, uncertain rustling of each purple curtain[/sup]
[sup]Thrilled me- filled me with fantastic terrors never felt before;[/sup]
[sup]So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,[/sup]
[sup]"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door-[/sup]
[sup]Some late visitor entreating entrance at my chamber door;-[/sup]
[sup]This it is, and nothing more."[/sup]
[sup]Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,[/sup]
[sup]"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;[/sup]
[sup]But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,[/sup]
[sup]And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,[/sup]
[sup]That I scarce was sure I heard you"- here I opened wide the door;-[/sup]
[sup]Darkness there, and nothing more.[/sup]
[sup]Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,[/sup]
[sup]Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;[/sup]
[sup]But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,[/sup]
[sup]And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore?"[/sup]
[sup]This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"-[/sup]
[sup]Merely this, and nothing more.[/sup]
[sup]Back into the chamber turning, all my soul within me burning,[/sup]
[sup]Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.[/sup]
[sup]"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:[/sup]
[sup]Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore-[/sup]
[sup]Let my heart be still a moment and this mystery explore;-[/sup]
[sup]'Tis the wind and nothing more!"[/sup]
[sup]Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,[/sup]
[sup]In there stepped a stately Raven of the saintly days of yore;[/sup]
[sup]Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;[/sup]
[sup]But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door-[/sup]
[sup]Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door-[/sup]
[sup]Perched, and sat, and nothing more.[/sup]
[sup]Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,[/sup]
[sup]By the grave and stern decorum of the countenance it wore.[/sup]
[sup]"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,[/sup]
[sup]Ghastly grim and ancient Raven wandering from the Nightly shore-[/sup]
[sup]Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,[/sup]
[sup]Though its answer little meaning- little relevancy bore;[/sup]
[sup]For we cannot help agreeing that no living human being[/sup]
[sup]Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door-[/sup]
[sup]Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,[/sup]
[sup]With such name as "Nevermore."[/sup]
[sup]But the Raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only[/sup]
[sup]That one word, as if his soul in that one word he did outpour.[/sup]
[sup]Nothing further then he uttered- not a feather then he fluttered-[/sup]
[sup]Till I scarcely more than muttered, "Other friends have flown before-[/sup]
[sup]On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."[/sup]
[sup]Then the bird said, "Nevermore."[/sup]
[sup]Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,[/sup]
[sup]"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,[/sup]
[sup]Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster[/sup]
[sup]Followed fast and followed faster till his songs one burden bore-[/sup]
[sup]Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore[/sup]
[sup]Of 'Never- nevermore'."[/sup]
[sup]But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,[/sup]
[sup]Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;[/sup]
[sup]Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking[/sup]
[sup]Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore-[/sup]
[sup]What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore[/sup]
[sup]Meant in croaking "Nevermore."[/sup]
[sup]This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing[/sup]
[sup]To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;[/sup]
[sup]This and more I sat divining, with my head at ease reclining[/sup]
[sup]On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,[/sup]
[sup]But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,[/sup]
[sup]She shall press, ah, nevermore![/sup]
[sup]Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer[/sup]
[sup]Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.[/sup]
[sup]"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee- by these angels he hath sent thee[/sup]
[sup]Respite- respite and nepenthe, from thy memories of Lenore![/sup]
[sup]Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -[/sup]
[sup]Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,[/sup]
[sup]Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-[/sup]
[sup]On this home by Horror haunted- tell me truly, I implore-[/sup]
[sup]Is there- is there balm in Gilead?- tell me- tell me, I implore!"[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil![/sup]
[sup]By that Heaven that bends above us- by that God we both adore-[/sup]
[sup]Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,[/sup]
[sup]It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore-[/sup]
[sup]Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked, upstarting-[/sup]
[sup]"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore![/sup]
[sup]Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken![/sup]
[sup]Leave my loneliness unbroken!- quit the bust above my door![/sup]
[sup]Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting[/sup]
[sup]On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;[/sup]
[sup]And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,[/sup]
[sup]And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;[/sup]
[sup]And my soul from out that shadow that lies floating on the floor[/sup]
Shall be lifted- nevermore!
[sup]Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,[/sup]
[sup]While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,[/sup]
[sup]As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.[/sup]
[sup]"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door-[/sup]
[sup]Only this, and nothing more."[/sup]
[sup]Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,[/sup]
[sup]And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.[/sup]
[sup]Eagerly I wished the morrow;- vainly I had sought to borrow[/sup]
[sup]From my books surcease of sorrow- sorrow for the lost Lenore-[/sup]
[sup]For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-[/sup]
[sup]Nameless here for evermore.[/sup]
[sup]And the silken, sad, uncertain rustling of each purple curtain[/sup]
[sup]Thrilled me- filled me with fantastic terrors never felt before;[/sup]
[sup]So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,[/sup]
[sup]"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door-[/sup]
[sup]Some late visitor entreating entrance at my chamber door;-[/sup]
[sup]This it is, and nothing more."[/sup]
[sup]Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,[/sup]
[sup]"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;[/sup]
[sup]But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,[/sup]
[sup]And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,[/sup]
[sup]That I scarce was sure I heard you"- here I opened wide the door;-[/sup]
[sup]Darkness there, and nothing more.[/sup]
[sup]Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,[/sup]
[sup]Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;[/sup]
[sup]But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,[/sup]
[sup]And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore?"[/sup]
[sup]This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"-[/sup]
[sup]Merely this, and nothing more.[/sup]
[sup]Back into the chamber turning, all my soul within me burning,[/sup]
[sup]Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.[/sup]
[sup]"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:[/sup]
[sup]Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore-[/sup]
[sup]Let my heart be still a moment and this mystery explore;-[/sup]
[sup]'Tis the wind and nothing more!"[/sup]
[sup]Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,[/sup]
[sup]In there stepped a stately Raven of the saintly days of yore;[/sup]
[sup]Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;[/sup]
[sup]But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door-[/sup]
[sup]Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door-[/sup]
[sup]Perched, and sat, and nothing more.[/sup]
[sup]Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,[/sup]
[sup]By the grave and stern decorum of the countenance it wore.[/sup]
[sup]"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,[/sup]
[sup]Ghastly grim and ancient Raven wandering from the Nightly shore-[/sup]
[sup]Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,[/sup]
[sup]Though its answer little meaning- little relevancy bore;[/sup]
[sup]For we cannot help agreeing that no living human being[/sup]
[sup]Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door-[/sup]
[sup]Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,[/sup]
[sup]With such name as "Nevermore."[/sup]
[sup]But the Raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only[/sup]
[sup]That one word, as if his soul in that one word he did outpour.[/sup]
[sup]Nothing further then he uttered- not a feather then he fluttered-[/sup]
[sup]Till I scarcely more than muttered, "Other friends have flown before-[/sup]
[sup]On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."[/sup]
[sup]Then the bird said, "Nevermore."[/sup]
[sup]Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,[/sup]
[sup]"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,[/sup]
[sup]Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster[/sup]
[sup]Followed fast and followed faster till his songs one burden bore-[/sup]
[sup]Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore[/sup]
[sup]Of 'Never- nevermore'."[/sup]
[sup]But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,[/sup]
[sup]Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;[/sup]
[sup]Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking[/sup]
[sup]Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore-[/sup]
[sup]What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore[/sup]
[sup]Meant in croaking "Nevermore."[/sup]
[sup]This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing[/sup]
[sup]To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;[/sup]
[sup]This and more I sat divining, with my head at ease reclining[/sup]
[sup]On the cushion's velvet lining that the lamp-light gloated o'er,[/sup]
[sup]But whose velvet violet lining with the lamp-light gloating o'er,[/sup]
[sup]She shall press, ah, nevermore![/sup]
[sup]Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer[/sup]
[sup]Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.[/sup]
[sup]"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee- by these angels he hath sent thee[/sup]
[sup]Respite- respite and nepenthe, from thy memories of Lenore![/sup]
[sup]Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil! -[/sup]
[sup]Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,[/sup]
[sup]Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-[/sup]
[sup]On this home by Horror haunted- tell me truly, I implore-[/sup]
[sup]Is there- is there balm in Gilead?- tell me- tell me, I implore!"[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]"Prophet!" said I, "thing of evil! - prophet still, if bird or devil![/sup]
[sup]By that Heaven that bends above us- by that God we both adore-[/sup]
[sup]Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,[/sup]
[sup]It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore-[/sup]
[sup]Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked, upstarting-[/sup]
[sup]"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore![/sup]
[sup]Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken![/sup]
[sup]Leave my loneliness unbroken!- quit the bust above my door![/sup]
[sup]Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"[/sup]
[sup]Quoth the Raven, "Nevermore."[/sup]
[sup]And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting[/sup]
[sup]On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;[/sup]
[sup]And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,[/sup]
[sup]And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;[/sup]
[sup]And my soul from out that shadow that lies floating on the floor[/sup]
Shall be lifted- nevermore!
James Earl Jones reyizin okuduğu hali çok iyi.
Elbette Christopher Lee reyizin versiyonunu atmamak da olmaz. Hatta daha iyi bile olabilir.
Moderatör tarafında düzenlendi:
Oysa herkes öldürür sevdiğini
Kulak verin bu dediklerime
Kimi bir bakışıyla yapar bunu
Kimi dalkavukça sözlerle
Korkaklar öpücükle öldürür
Yürekliler kılıç darbeleriyle
Kimi gençken öldürür sevdiğini
Kimi yaşlıyken
Şehvetli ellerle boğar kimi
Kimi altından elleri
Merhametli kişi bıçak kullanır
Çünkü bıçakla ölen çabuk soğur
Kimi yeterince sevmez
Kimi fazla sever
Kimi satar kimi de satın alır
Kimi gözyaşı döker öldürürken
Kimi kılı kıpırdamadan
Çünkü herkes öldürür sevdiğini
Ama
Herkes öldürdü diye
Ölmez…
Oscar Wilde
Ayrıca bu şiiri Tuncer kurtiz Nam-ı diğer Ramiz dayı seslendirmiştir.Dinlemenizi tavsiye ederim
Kulak verin bu dediklerime
Kimi bir bakışıyla yapar bunu
Kimi dalkavukça sözlerle
Korkaklar öpücükle öldürür
Yürekliler kılıç darbeleriyle
Kimi gençken öldürür sevdiğini
Kimi yaşlıyken
Şehvetli ellerle boğar kimi
Kimi altından elleri
Merhametli kişi bıçak kullanır
Çünkü bıçakla ölen çabuk soğur
Kimi yeterince sevmez
Kimi fazla sever
Kimi satar kimi de satın alır
Kimi gözyaşı döker öldürürken
Kimi kılı kıpırdamadan
Çünkü herkes öldürür sevdiğini
Ama
Herkes öldürdü diye
Ölmez…
Oscar Wilde
Ayrıca bu şiiri Tuncer kurtiz Nam-ı diğer Ramiz dayı seslendirmiştir.Dinlemenizi tavsiye ederim
In what distant deeps or skies
Burnt the fire of thine eyes?
On what wings dare he aspire?
What the hand dare seize the fire?
And what shoulder, & what art,
Could twist the sinews of thy heart?
And when thy heart began to beat,
What dread hand? & what dread feet?
What the hammer? what the chain?
In what furnace was thy brain?
What the anvil? what dread grasp
Dare its deadly terrors clasp?
When the stars threw down their spears,
And water'd heaven with their tears,
Did he smile his work to see?
Did he who made the Lamb make thee?
-William Blake
Burnt the fire of thine eyes?
On what wings dare he aspire?
What the hand dare seize the fire?
And what shoulder, & what art,
Could twist the sinews of thy heart?
And when thy heart began to beat,
What dread hand? & what dread feet?
What the hammer? what the chain?
In what furnace was thy brain?
What the anvil? what dread grasp
Dare its deadly terrors clasp?
When the stars threw down their spears,
And water'd heaven with their tears,
Did he smile his work to see?
Did he who made the Lamb make thee?
Hangi uzak derinlerde, göklerde
Yandı senin ateşin gözlerinde?
O hangi kanatla yükselebilir?
Hangi el ateşi kavrayabilir?
Ve hangi omuz ve hangi beceri
Kalbinin kaslarını bükebildi?
Ve kalbin çarpmaya başladığında,
Hangi dehşetli el? ayaklar ya da
Neydi çekiç? ya zincir neydi?
Beynin nasıl bir fırın içindeydi?
Neydi örs? ve hangi dehşetli kabza
Ölümcül korkularını alabilir avcuna?
Yıldızlar mızraklarını aşağıya atınca,
Göğü sulayınca gözyaşlarıyla,
Güldü mü o, görünce eserini?
Kuzu'yu yaratan mı yarattı seni?
Çeviri; Selahattin Özpalabıyıklar
Yandı senin ateşin gözlerinde?
O hangi kanatla yükselebilir?
Hangi el ateşi kavrayabilir?
Ve hangi omuz ve hangi beceri
Kalbinin kaslarını bükebildi?
Ve kalbin çarpmaya başladığında,
Hangi dehşetli el? ayaklar ya da
Neydi çekiç? ya zincir neydi?
Beynin nasıl bir fırın içindeydi?
Neydi örs? ve hangi dehşetli kabza
Ölümcül korkularını alabilir avcuna?
Yıldızlar mızraklarını aşağıya atınca,
Göğü sulayınca gözyaşlarıyla,
Güldü mü o, görünce eserini?
Kuzu'yu yaratan mı yarattı seni?
Çeviri; Selahattin Özpalabıyıklar
-William Blake
Allahaısmarladık
Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın,
Bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git...
Bir yarın göçtüğünü,çöktüğünü bir dağın
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!
Yavrusunun yoluna dalan bir dul bakışı
Andırıyor ışıksız evinde pencereler.
Biraz yeşermek için beklesin artık kışı
Çağlayansız yamaçlar,suyu dinmiş dereler.
Bir sarı yaprak gibi düştü gönlüm yoluna,
Buğulu gözlerimden geçmediğin gün olmaz:
Benim kadar titremez hiç bir yiğit oğluna,
Hiç bir ana kızına bu kadar düşkün olmaz.
Bin fersahtan duyarım kimle gülüştüğünü,
Alnından öz kardeşim öpse ben irkilirim.
Değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü,
Kimlerin rüyasına girdiğini bilirim.
Gözlerimi gün gibi kamaştıran yüzünü
Daha candan görürüm senden uzaklaşınca.
Sararırsın dönüşte görünce öksüzünü:
Bir gelinlik kız olur aşkım senin yaşınca.
Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın,
Bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git.
Bir yarın göçtüğünü,çöktüğünü bir dağın
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!
ŞİİR:Faruk Nafiz Çamlıbel
Şiiri değerli hocamız Hayati İnanç'tan dinlerseniz daha harika olur.
Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın,
Bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git...
Bir yarın göçtüğünü,çöktüğünü bir dağın
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!
Yavrusunun yoluna dalan bir dul bakışı
Andırıyor ışıksız evinde pencereler.
Biraz yeşermek için beklesin artık kışı
Çağlayansız yamaçlar,suyu dinmiş dereler.
Bir sarı yaprak gibi düştü gönlüm yoluna,
Buğulu gözlerimden geçmediğin gün olmaz:
Benim kadar titremez hiç bir yiğit oğluna,
Hiç bir ana kızına bu kadar düşkün olmaz.
Bin fersahtan duyarım kimle gülüştüğünü,
Alnından öz kardeşim öpse ben irkilirim.
Değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü,
Kimlerin rüyasına girdiğini bilirim.
Gözlerimi gün gibi kamaştıran yüzünü
Daha candan görürüm senden uzaklaşınca.
Sararırsın dönüşte görünce öksüzünü:
Bir gelinlik kız olur aşkım senin yaşınca.
Elimi beş yerinden dağladı beş parmağın,
Bağrımda da yanmadık bir yer bırakmadan git.
Bir yarın göçtüğünü,çöktüğünü bir dağın
Görmemek istiyorsan ardına bakmadan git!
ŞİİR:Faruk Nafiz Çamlıbel
Şiiri değerli hocamız Hayati İnanç'tan dinlerseniz daha harika olur.
(İsmet Özel’den güzel onun şiirini okuyan yoktur)
Gelin
bir pazarlık yapalım sizinle ey insanlar!
Bana kötü
bana terkettiğiniz düşünceleri verin
o vazgeçtiğiniz günler, eski yanlışlarınız
ah, ne aptalmışım dediğiniz zamanlar
onları verin, yakınmalarınızı
artık gülmeye değer bulmadığınız şakalar
ben aştım onları dediğiniz ne varsa
bunda üzülecek ne var dediğiniz neyse onlar
boşa çıkmış çabalar, bozuk niyetleriniz
içinizde kırık dökük, yoksul, yabansı
verin bana
verin taammüden işlediğiniz suçları da.
Bedelinde biliyorum size çek
yazmam yakışık almaz
bunca kaybolmuş talan
parayla ölçülür mü ya?
Bakın ben, birçok tuhaf
marifetimin yanısıra
ilginç ödeme yolları bulabilen biriyim
üstüme yoktur ödeme hususunda
sözün gelişi
üyesi olduğunuz dernek toplantısında
bir söyleve ne dersiniz?
Bir söylev: Büyük İnsanlık İdeali hakkında!
Yahut adınıza bir çekiliş düzenleyebilirim
kazanana vertigolar, nostaljiler
karasevdalar çıkar.
Yapılsın adil pazarlık
yapılsın yapılacaksa
işte koydum işlemeyi düşündüğüm suçları
sizin geçmiş hatalarınız karşısına
İsmet Özel - Celladıma Gülümserken Çektirdiğim Resmin Arkasındaki Satırlar
Moderatör tarafında düzenlendi: